Analiza cefalometryczna ocenia wzorzec szkieletowy – czy dziecko ma wzorzec horyzontalny (korzystny – żuchwa rośnie do przodu) czy wertykalny (niekorzystny – żuchwa opada w dół, twarz się wydłuża, ryzyko otwartego zgryzu i problemów oddechowych). Widoczna jest również retrognacja żuchwy, prognacja szczęki oraz asymetria szkieletowa sugerująca problemy z stawem SSŻ.

Metoda CVM (Cervical Vertebral Maturation) wykorzystuje obraz kręgów szyjnych C2, C3 i C4 widocznych na rutynowym cefalogramie bocznym do określenia etapu dojrzałości szkieletowej – wyróżnia się 6 stadiów dojrzewania. Eliminuje to konieczność dodatkowego RTG nadgarstka. Cefalogram może też ujawnić przypadkowe zmiany w kręgach szyjnych u pacjentów bezobjawowych. (McNamara J.A., Franchi L., Angle Orthodontist, 2018)

Zdjęcie cefalometryczne wykazuje bardzo dobrą dokładność diagnostyczną w rozpoznawaniu przerostu migdałka gardłowego i niedrożności tylnej części jamy nosowo-gardłowej. W badaniach wykazano, że ponad 80% dzieci zgłaszających się na leczenie ortodontyczne miało przerost migdałka gardłowego lub migdałków podniebiennych. Przerost migdałków blokuje przepływ powietrza przez nos → dziecko oddycha przez usta → uruchamia się łańcuch zmian szkieletowych. (meta-analiza, J Oral Maxillofac Surg, 2019)

Pozycja kości gnykowej na cefalogramie odzwierciedla napięcie mięśni dna jamy ustnej i języka. U dzieci oddychających przez usta kość gnykowa opada niżej i cofa się, co koreluje z obniżoną pozycją języka i dalszym pogłębianiem problemu oddechowego oraz zaburzeniami wzrostu dolnej części twarzy.